منم آری منم که از اینگونه/تلخ می گریم / که اینک زایش من از پس دردی چهل ساله/در نگانی این نیمروز تفته /در دامان تو که اطمینان است و پذیرش است/که نوازش و بخشش است /در نگرانی این لحظه یاس /که سایه ها دراز می شود/و شب با قدم های کوتاه/دره را می انبازد....
